03

Argentyńskie Tango powstawało na przedmieściach Buenos Aires i Montevideo, w klubach (bardziej spelunach), domach publicznych i na ulicach już u schyłku XIX wieku. Od początku ważne było objęcie i skupienie na drugiej osobie w tańcu, nie same kroki. Stąd taka różnorodność tego, co w tangu zatańczyć można. Z czasem Tango nabierało ogłady, tworzyły się reguły i rytuały wspólnego tańca na milongach. Dzisiaj technika tanga to taniec improwizowany oparty (jednak) o ustalone zasady. Partner prowadzi, inicjuje ruch, partnerka – odpowiada, podąża. Ważna jest świadomość ciała, dysocjacja ruchu, kontakt i dialog w parze.

Muzyka

Muzycznych korzeni tanga szukać należy w muzyce afrykańskich niewolników. Hiszpańskie melodie (habanera) oraz muzyka europejskich imigrantów (walce, polki, mazurki) wzbogaciły pierwotne akordy i dzisiaj usłyszeć możemy Tango, Vals i Milongę.

Charakter

Nostalgia, tęsknota, ale też rys codziennych dni w dzielnicach miasta, jest tym co przebija w muzyce i tekstach, nadaje koloryt tangu. Wyrazistość, ekspresję podkreśla pewnie stawiany krok, mocne objęcie i zmiana dynamiki ruchu.

Styl tańca

Improwizacja tańca w naturalny sposób wyłoniła dużą różnorodność. Dwa główne nurty to Tango Tradicional (Salón, Milonguero), tańczone do muzyki tradycyjnych tang, najczęściej z okresu Złotej Ery Tanga oraz Tango Nuevo, tańczone do muzyki współczesnej wzbogaconej o elektroniczne brzmienie, definiowanej jako Tango Alternatywne bądź do utworów, które wybiegają po za klasyczny repertuar tanga. Tango Show (Escenario / Fantazja) jest tym, co oglądamy na pokazach, scenach filmowych. Ważne są efektywne figury i „przerysowana” ekspresja. Styl “zarezerwowany” dla profesjonalistów.