01Milonga wywodzi się z „candombe” muzyki śpiewanej i tańczonej przez afrykańskich niewolników na ulicznych paradach tanecznych po obu stronach Río de la Plata. Z czasem nabrała również wpływów z hiszpańskiej „habanery”. To one nadały żywy i radosny ton milondze. Milonga zaś dała początek tangu, a nie odwrotnie, jakby mogłoby się dziś wydawać. Rytmiczna i radosna muzyka prowokuje do szybkiego, wesołego tańca, ale Milonga wcale szybka być nie musi. Dobrze zatańczona Milonga to taka, w której tańczący “igrają sobie z rytmem”. Kroki są drobne i bardziej filuterne w stosunku do tych tańczonych w tangu.

Muzyka

Pierwotny i naturalny rytm afrykańskich bębnów w połączeniu z hiszpańską melodią habanery dał początek pierwszym Milongom, granym i tańczonym na wsiach i peryferiach miast. Swojego właściwego brzmienia nabiorą w latach 30 – tych XX wieku pod wpływem zręcznej kompozytorskiej ręki z Buenos Aires. Od tej pory znane i tańczone będą jako Tango Milonga.

Charakter

Żywa, skoczna muzyka oraz lżejszy, bardziej żartobliwy tekst dyktują radosny krok Milongi.

Styl tańca

Najważniejsze to markować rytm! Kroki są mniejsze, ściśle prowadzone przez rytm. Technika prowadzenia i stawiania kroku jest podobna, jak w tangu. Drobny i rytmiczny krok oraz traspie to podstawa każdej Milongi. Tu nieważne są figury (a przynajmniej nie aż tak ważne), ważna jest zabawa z rytmem.